Deixaches no meu corpo a túa presencia

verquendo o teu encanto nos meus ollos
que non se volverán nubrar de bágoas
porque non apodrecerá máis tempo
a nostalxia convertida en cadavre

e imos explorar a xeografía
do noso amor eterno corrixíndoa
se te abres con dozura novamente
ó meu amor ausente e vixiante
aceptas que cho entregue
e logo vaste

camiño do futuro libremente
compartida coa túa propia vida
e amada sempre